ศูนย์ฝังตัว

การฝังเนื้อเยื่อเป็นขั้นตอนสำคัญในการเตรียมเนื้อเยื่อวิทยา และมีวิธีต่างๆ มากมายที่ใช้ในการฝังตัวอย่างเนื้อเยื่อในตัวกลางที่เป็นของแข็ง ซึ่งโดยทั่วไปคือขี้ผึ้งพาราฟิน วิธีการฝังเนื้อเยื่อโดยทั่วไปมีดังนี้:

(1) การฝังพาราฟินตามปกติ:

การคายน้ำ: ตัวอย่างเนื้อเยื่อจะถูกทำให้แห้งด้วยสารละลายแอลกอฮอล์หลายชุดเพื่อเอาน้ำออก

การเคลียร์: เนื้อเยื่อที่ขาดน้ำจะถูกล้างโดยใช้สารช่วยเคลียร์ ซึ่งโดยทั่วไปคือไซลีน เพื่อขจัดแอลกอฮอล์และปรับปรุงความโปร่งใส

การแทรกซึม: เนื้อเยื่อถูกชุบด้วยขี้ผึ้งพาราฟินหลอมเหลว เพื่อรองรับการแบ่งส่วนในภายหลัง

การฝัง: เนื้อเยื่อจะถูกวางในแม่พิมพ์ที่เต็มไปด้วยขี้ผึ้งพาราฟินหลอมเหลวและปล่อยให้แข็งตัว บล็อกผลลัพธ์สามารถแบ่งส่วนเพื่อการตรวจด้วยกล้องจุลทรรศน์

(2) การฝังพลาสติก:

ภาวะขาดน้ำ: เช่นเดียวกับการฝังพาราฟินตามปกติ เนื้อเยื่อจะถูกทำให้ขาดน้ำโดยใช้แอลกอฮอล์

การแทรกซึม: แทนที่จะใช้ขี้ผึ้งพาราฟิน เนื้อเยื่อจะถูกแทรกซึมด้วยเม็ดพลาสติก เช่น อีพอกซีหรือเมทาคริเลต

การฝัง: เนื้อเยื่อถูกฝังอยู่ในเม็ดพลาสติกและปล่อยให้เกิดปฏิกิริยาโพลีเมอร์ วิธีนี้มักใช้กับกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน

(3) การฝังส่วนที่แช่แข็ง:

Cryoprotection: เนื้อเยื่อได้รับการบำบัดด้วยสารป้องกันความเย็นเพื่อป้องกันการเกิดผลึกน้ำแข็งในระหว่างการแช่แข็ง

การแช่แข็ง: เนื้อเยื่อจะถูกแช่แข็งอย่างรวดเร็วโดยใช้ไนโตรเจนเหลวหรือวิธีการแช่แข็งอื่นๆ

การแบ่งส่วน: เนื้อเยื่อแช่แข็งจะถูกแบ่งส่วนโดยใช้เครื่องไครโอสแตท และส่วนต่างๆ จะถูกติดตั้งบนสไลด์โดยตรงโดยไม่ต้องฝังแบบดั้งเดิม

(4) การฝังเรซินสำหรับกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน:

การคายน้ำ: เนื้อเยื่อถูกทำให้แห้งโดยใช้สารละลายแอลกอฮอล์หลายชุด

การแทรกซึม: เนื้อเยื่อถูกแทรกซึมด้วยอีพอกซีเรซินหรือเรซินที่ฝังอยู่อื่นๆ

การฝัง: เนื้อเยื่อถูกฝังอยู่ในเรซินและปล่อยให้เกิดปฏิกิริยาโพลีเมอร์ ส่วนบางเฉียบถูกตัดเพื่อตรวจดูด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน

การเลือกวิธีการฝังขึ้นอยู่กับข้อกำหนดเฉพาะของการทดลอง ประเภทของการวิเคราะห์ที่จะดำเนินการ และอุปกรณ์ที่มีอยู่ในห้องปฏิบัติการ แต่ละวิธีมีข้อดีและข้อจำกัดของตัวเอง และนักวิจัยเลือกวิธีที่เหมาะสมที่สุดโดยพิจารณาจากเป้าหมายของการศึกษาและลักษณะของตัวอย่างเนื้อเยื่อ